50. rocznica objęcia tronu Danii

Małgorzata II (duń. Margrethe Alexandrine Þorhildur Ingrid; ur. 16 kwietnia 1940 w Kopenhadze) – królowa Danii od 14 stycznia 1972 roku z dynastii Glücksburgów, bocznej linii Oldenburgów. Córka króla Danii Fryderyka IX (1899–1972) i królowej Ingrid (1910–2000), córki króla Szwecji Gustawa VI Adolfa (1882–1973).

W 1967 roku poślubiła francuskiego dyplomatę, Henryka de Laborde de Monpezata (1934-2018). Ma z nim dwóch synów – Fryderyka (ur. 1968) i Joachima (ur. 1969).


Została ochrzczona 14 maja 1940. Jej rodzicami chrzestnymi zostali: król Chrystian X, książę Knud, książę Axel, król Szwecji Gustaw V, następca tronu Szwecji Gustaw Adolf (późniejszy król), książę Västerbotten Gustaw Adolf, królowa Danii Aleksandra, księżna Thyra, żona następcy tronu Szwecji Ludwika Mountbatten (przyszła królowa), księżna Helena Wiktoria, Lady Patrycja Ramsay, pruska księżna Cecylia i księżna Małgorzata Burbon-Parmeńska. Otrzymała islandzkie imię „Þorhildur” dlatego, że gdy się urodziła, jej dziadek, król Chrystian X, był jednocześnie królem Islandii.

Gdy się urodziła, tron duński mogli dziedziczyć wyłącznie mężczyźni. Król Fryderyk IX i jego żona mieli trzy córki i gdy w 1947 było już wiadomo, że królowa Ingrid nie może mieć więcej dzieci, rozpoczęto prace nad zmianą konstytucji tak, aby Małgorzata mogła w przyszłości zasiąść na tronie Danii. Przez ten czas oficjalnym następcą tronu był brat króla, książę Knud, który był mniej popularny od księżniczki Małgorzaty. Parlament zaakceptował zmiany w prawie sukcesyjnym (nowe prawo wzorowane jest na prawie brytyjskim) i 27 marca 1953 zostało zaakceptowane przez społeczeństwo w referendum.

Małgorzata została oficjalną następczynią tronu. W dniu swoich 18 urodzin, 16 kwietnia 1958, została członkinią rady stanu. Od tego momentu zastępowała ojca gdy ten był poza krajem lub nie był w stanie wypełniać obowiązków królewskich.

Małgorzata II ma dwie młodsze siostry:
1. księżną Benedyktę (ur. 1944), żonę księcia Ryszarda Sayn-Wittgenstein-Berleburg
2. Annę Marię (ur. 1946), żonę króla Konstantyna II Greckiego

Studiowała prehistorię i archeologię w latach 1960–1961 w Girton College na Uniwersytecie Cambridge, politologię w latach 1961–1962 na Uniwersytecie Aarhus i w latach 1962–1963 na Sorbonie i ekonomię w London School of Economics w 1965.

10 czerwca 1967 w Kopenhadze poślubiła francuskiego dyplomatę Henri Marie Jean André de Laborde de Monpezata, który po ślubie otrzymał od króla tytuł księcia Danii. Z tego związku pochodzi dwóch synów – obaj noszą tytuł książąt Danii, a od 2008 również hrabiów Monpezat („Greve af Monpezat”) – które jako tytuły dziedziczne należą się również ich potomkom.

14 stycznia 1972, w wieku 72 lat umarł król Fryderyk IX, Małgorzata II wstąpiła na tron Danii według nowego aktu sukcesyjnego. Od chwili wstąpienia na tron królowa pełni głównie funkcje reprezentacyjne, ma jednak pewien wpływ na politykę państwa. Premier Królestwa Danii ma obowiązek zdawać władczyni relacje na temat stanu państwa. Królowa kreuje głównie wizerunek swego kraju za granicą, spotykając się z głowami innych państw. Małgorzata II ma opinię najbardziej postępowej i nowoczesnej monarchini na świecie. Królowa cieszy się poparciem ponad 80% społeczeństwa, większość obywateli Danii nie wyobraża sobie, że mógłby istnieć w tym kraju inny system niż monarchia.

Królowa jest kuzynką króla Szwecji Karola XVI Gustawa i kuzynką drugiego stopnia króla Norwegii Haralda V. Odznaczona jest m.in. Orderem Orła Białego (19 kwietnia 1995). Oficjalnym mottem królowej jest: Guds hjælp, Folkets kærlighed, Danmarks styrke, czyli „Wsparcie Boga, miłość ludu, potęga Danii”.

Jubileuszowe znaczki z Danii, Wysp Owczych i Grenlandii.

Udostępnij artykuł:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Warto przeczytać

50. rocznica objęcia tronu Danii

Małgorzata II (duń. Margrethe Alexandrine Þorhildur Ingrid; ur. 16 kwietnia 1940 w Kopenhadze) – królowa Danii od 14 stycznia 1972 roku z dynastii Glücksburgów, bocznej linii Oldenburgów. Córka króla Danii Fryderyka IX (1899–1972) i królowej Ingrid (1910–2000), córki króla Szwecji Gustawa VI Adolfa (1882–1973).

Polki na Montparnassie

Artystki burzą stary świat. Nieznane historie polskich malarek w legendarnej dzielnicy Paryża.

W Warszawie i Krakowie nie tylko zabraniano im portretowania nagich modeli, ale nawet malowania obrazów historycznych. Ówcześni artyści – z Matejką na czele – uważali, że malarstwo jest wbrew naturze kobiety. Najodważniejsze wsiadały więc w pociąg do Paryża, by tam uczyć się, rozwijać i spełniać marzenia o karierze.

W dzielnicy Montparnasse, stolicy artystycznego świata, żyło blisko dwieście Polek-artystek. Malowały, ale i kochały, przeżywały życiowe dramaty i uniesienia, nierzadko przymierając głodem. Ciężko pracowały, nie godząc się na wykluczenie ze świata sztuki…

Sylwia Zientek dotarła do unikalnych, często nigdy niepublikowanych materiałów, na których oparła tę napisaną z pasją i miłością książkę. Jej tłem są niezwykle burzliwe czasy: od zaborów, przez trudy wojny 1914-1918, szaleństwo lat 20., niepokój lat 30., tragedię II wojny światowej.

Na rocznicę stanu wojennego

W historii najnowszej nie zdarzyło się, by władze jakiegoś kraju wypowiedziały wojnę swojemu społeczeństwu. Można powiedzieć, że komunizm był systemem, w którym władze stale walczyły ze społeczeństwem, stosując przemoc wobec mieszkańców, ale to, żeby mimo to należało dodatkowo ogłaszać stan wojenny, zdarzyło się tylko w komunistycznej Polsce w grudniu 1981 roku. Przyczyną był status Polski jako kraju wasalnego wobec ZSRR i chęć, zarówno na Kremlu, jak i w kręgach władzy w Warszawie, utrzymania za wszelką cenę komunistycznej dyktatury.